Een mooi slot: Jasmina ontmoet Obama

She did it! De zaterdag voor mijn vertrek hebben we nog even doorgenomen hoeveel kamers er zijn in het Witte Huis (135), hoeveel badkamers (35) hoeveel deuren (412). Ook lazen we nog nog even Obama-trivia zoals zijn favoriete huisdier vroeger: een aap die Tata heette.

Natuurlijk ging er weer weinig zoals gepland. Jasmina belandde een week in een Washingtons ziekenhuis. Ze mistte het eerste bezoek. En toch staat ze daar. Obama droeg haar roze Hello Kitty tas met infuus.

Ik ben nu 'one hug away' van de president. Want zo namen ze afscheid, deze twee.

Ontmoeting met De Man met het Bord

De Man met het Bord in zijn handen, was de reden dat er drie agenten buitenstonden voor Columbia University. En een aantal heren die quasi verdekt hun beveiligers-oorplug nog maar eens goed deden, alsof ze wilden laten zien dat ze iets belangrijks waren zonder dat het benoemd mocht worden. Het leek erop alsof ze meer borden verwachtten.

De Man met het Bord was een demonstrant die iets had te vertellen: Geert Wilders is een racist. Waarvan acte, tekende journalist na journalist op. Gisteren in Philadelphia waren er wel vijf borden, en een aantal schreeuwende studenten in de zaal. Hier bleef het bij 1 bord.

Nee, hij ging niet naar binnen om naar Wilders te luisteren, zei de Man met het Bord toen het mijn beurt was voor een diepte interview. Hij kende de inhoud van het betoog wel van internet. Dat hoefde hij niet live aan te horen. Hij was ook joods trouwens, voegde hij eraan toe. Ik liet een stilte vallen. De man keek me aan en zei ook niets meer. “Wilders vindt Israel een baken van licht in een donker gebied”, zei ik dus maar voorzichtig provocerend vooruitlopend op de speech – dit had hij eerder gezegd en zou het deze avond inderdaad herhalen.
Dat kon de man niet schelen. Wilders verkocht haat, niets anders. Daar ging hij niet naar luisteren.

Tot zover het verslag van de demonstratie tegen Geert Wilders in New York. Meer was het niet.
Binnen werden nog snel wat wiskundige grafieken van het bord geveegd. Iemand probeerde op een vrij klunzige manier de Nederlandse vlag aan het bord te hangen.

Omringt door beveiligers begon Wilders aan een verhaal van 40 minuten. Hij kreeg applaus toen hij zei dat hij wel eens de nieuwe premier van Nederland kon worden. Hij noemde de profeet Mohammed een massamoordenaar en een pedofiel waarop iemand ‘Shame’ riep. En toen hij Europa Eurabia noemde, viel de Nederlandse vlag aan een kant naar beneden.

De Man met het Bord heeft het niet zien gebeuren. Die had vanavond zijn recht op vrijheid van meningsuiting benut voordat Geert Wilders dat deed. De Republikeinse studenten organisator straalde tevreden: "We showed our core value in this country: Freedom of speech."

(Hier het verslag van AP, een blogger, en Wilders' speech op 'answering moslim' blog)

Ontmoeting met Daniel en George

De deurbel ging zo lang en zo hard dat ik dacht dat hij vast was blijven zitten. Ik kreeg niet eens de kans om rustig de trap af te lopen, want als een militaire opdracht werd hij opnieuw ingedrukt. De laatste treden rende ik dus gedwee naar beneden. Je zou het niet op je geweten willen hebben dat iemand hulp nodig heeft terwijl jij in rustige ganzenpas drie trappen afloopt.

In de deuropening stonden Daniel en zijn vrouw George. Onze voordeur bevindt zich in een klein halletje en met hun beider omvang vulden ze die ruimte moeiteloos.

"Is Bernie thuis", vroeg het in zwart gehulde tweetal (Bernie is mijn huisbaas die op de begane grond woont). "Hij doet niet open". Doorgaans is dat volgens mij een teken dat iemand er niet is, of niet wil zijn, maar daar namen Daniel en George geen genoegen mee.

"Ik ken hem al vijftig jaar", zei Daniel terwijl George (anderhalve kop kleiner) heftig knikte. "En we hadden een afspraak met hem de hele dag al en hij kwam niet opdagen", was de pinnige toevoeging van George.

Bernie leek er niet te zijn want hij deed ook niet open toen ik nog even klopte. Dus kreeg ik de vraag of hij dood was.

Dan ga je toch even twijfelen. God, wanneer heb ik hem voor het laatst gezien? Ruikt het niet heel raar in de gang? Deed zijn hond niet heel raar vanmorgen in de tuin? Ik zag het krantenartikel al voor me van iemand die weken dood in zijn huis heeft geleden omdat niemand aandacht aan hem besteedde. Ik voelde me ineens een slecht mens.

Daniel en George waren niet voornemens mij in gepeins te laten wegzakken over een eventueel dode huisbaas. In plaats daarvan vertelden ze dat Bernie een drugsgebruiker is. En dat hij ooit kanker had. En dat zijn vrouw een rotwijf was toen ze nog leefde. En dat Daniel zijn meest dierbare foto’s van zijn kat aan Bernie had gegeven.

Er zat, kortom, weinig lijn in het verhaal. Daarbij was de alcohol walm die uit hen beiden kwam redelijk penetrant.

Toen Daniel aan het zoveelste verhaal zonder kop en staart begon werkte George zich langs haar man naar buiten. “Dit heeft geen zin”, siste ze tegen hem. Omdat hij het daar niet mee eens was ontstond er een echtelijke ruzie op onze stoep. Zo langzamerhand begon ik te begrijpen dat Bernie, als hij al thuis was, waarschijnlijk onder een tafel lag met het licht uit.

Een kwartier later zat George nors op ons trappetje en wankelde Daniel het halletje uit. Hij wees nog even op zijn t-shirt met een kat -hij had er net zo een- en zei dat Bernie hem maar moest bellen.

Hoewel ik beloofde het door te geven, lijkt de kans me uitermate miniem dat dat gaat gebeuren.

Ontmoeting met Dan

Heel soms ontmoet je nog werkelijk unieke mensen. Zo iemand is Dan Brucker, de woordvoerder van Metro-North. Hij woont in New Jersey, kijkt amper tot geen tv (busy with feeding and injecting my cat), luistert naar klassieke concerten op de radio en vindt Opera de enige echte kunstvorm op het toneel.

Kijken en luisteren naar Dan is een soort opera. Alles is gevat in uitvergrotingen. Zijn grote zwarte hornen bril, zijn stemvolume die alleen op heel hard of heel zacht staat, zijn wijdse armgebaren en zijn manier van verhalen vertellen. When I came in this morning Shit already hit the fan.

Zodra je het kantoor van Dan binnenwandelt sta je op zijn toneel. Of je nou wilt of niet. Terwijl je komt voor iets dulligs als een permit, beland je in een eenacter over waarom Hitler de oorlog in Europa verloor. Of waarom de hedendaagse televisie bullshit is. Als hij denkt dat je aandacht verslapt (je knippert een keer met je ogen) dan buigt hij over het bureau en buldert een herhaling van zijn laatste zin met een geluidsniveau dat gemakkelijk zonder versterking de achterste rijen van de Metropolitan Opera zou hebben gehaald.

Stay where you are, don't leave, mompelt hij met enige regelmaat als hij dingen voor je probeert te regelen. Als je even naar beneden buigt om iets uit je tas te pakken zit hij ineens achter zijn bureau met een grote zak chips in zijn hand. Als een tovenaar die onverwacht een dollarmunt uit zijn mouw haalt. Druk kauwend schieten zijn gedachten door de wereldgeschiedenis, met een constante stemverheffing aan het einde van elke zin.

Hij deelt geheimen en regelt toegangen daartoe. Alleen als je het waard bent natuurlijk. Niet voor iedereen. Ik ben het waard, zo blijkt. Ik krijg de toegang. Na het laatste bedrijf loopt hij met me mee naar de gang. Als ik nog een keer omkijk zie ik hem een paar keer heen en weer lopen, van links naar rechts. Hij brabbelt wat en roept terwijl hij zijn armen in de lucht steekt dat het een crazy day is. Dan zwaait hij nog eens en loopt hoofdschuddend terug zijn kantoor in.

Ik verheug me al op onze volgende ontmoeting.

Ontmoeting met Hamptons

Op twee uur rijden van New York City liggen De Hamptons. Het is een favoriet toevluchtsoord voor (enigszins tot heel erg) welgestelde inwoners van de stad.

Om in deze Hamptons te komen kun je met de auto gaan of een trein nemen. Ik besloot het laatste te doen. Fiets en laptop zouden meegaan. En de zon zou gaan schijnen. Dus mijn computer zou ik openklappen de komende dagen aan het zwembad. Het leek een waterdicht plan.

Waar het misging is lastig te achterhalen. Misschien was het de avond voor vertrek toen ik er meer dan drie uur over deed om met de metro thuis te komen. Misschien was het de tas die ik daarna nog in moest pakken. Misschien was het de kleine twee uur slaap die ik daardoor overhield.

In iedergeval sliep ik door de wekker.

In een delusional state of mind dacht ik dat ik prima nog op de fiets kon springen om in minder dan een half uur bij het treinstation uit te komen. Dat ging goed tot aan de Brooklyn Bridge. Daar schoot ineens een hardloper voor mijn wielen. Gevolg was dat ik als een soort raket over mijn stuur werd gelanceerd, de houten ondergrond van de brug op. Een inmposante hoeveelheid blauwe plekken rijker, sprong ik meteen weer op de pedalen, na de hardloper gerust gesteld te hebben dat het echt niet aan hem lag. Dat lag het natuurlijk wel, maar hij keek zo zielig.

Uiteraard was ik niet op tijd bij het treinstation. Hoewel, het niet veel scheelde, wegens nieuwe recordtijd op de West Highway. De mevrouw van de informatie was ingelicht over mijn komst (are you the girl that fell of her bike) door de vriendin die wel op tijd was. Ze stuurde me met een trein naar een dorp in de buurt. In dat dorp merkte ik dat op weg naar het oord van de welgestelden, een hoop armoede huist. Samen met hen nam ik de bus voor een dollar vijftig. Fiets mocht gratis mee bungelend op een rek. Die rit duurde ander half uur, da’s nog eens waar voor je geld. Toen ik -na nog twee bussen- uitstapte, regende het.

Dus waar het misging weet ik niet. Maar dat zwembad klopte.

Ontmoeting met Twittertool

Er gebeurt hier genoeg. Gezondheidsdebat dat uit de klauwen loopt, vliegtuigen en helicopters die tegen elkaar aanvliegen, gevangenen die in opstand komen. In de catagorie lokaal nieuws belandde ik vandaag in een honderden meters lange optocht van Harley Davidson rijders die ineens de Brooklyn Bridge af kwamen scheuren. Ze zwaaiden allemaal vrolijk en keken ondanks bierbuiken en tattoe's heel vriendelijk - weer een stereotype ontkracht. Hun lerenclubjasje was zelfs baby blauw. "There are no strangers, only friends you haven't met", voerden deze Blue Knights als uitgangspunt.

Daarom deze schichtig op en neer rollende Twittertool. Voor alle vluchtige gedachten en gebeurtenissen, die morgen in meerderheid ingeruild worden door nieuwe.

Ontmoeting met thuis

Vandaag mocht Jasmina naar huis, na een half jaar afgesloten in een ziekenhuiskamer te hebben gelegen.

Aangezien daar moeilijk woorden voor te vinden zijn: kijk HIER het filmpje dat vanavond te zien was op CBS.

UPDATE: Helaas moest Jasmina dezelfde avond weer met koorts naar het ziekenhuis, waar ze nu nog steeds is.