Ontmoeting met Bon Jovi

Live-Earth New York was de antithese van het romantische idee van een popconcert om de wereld te verbeteren. De mensen die minstens twee honderd dollar voor een kaartje betaalden zaten in het veld in de brandende zon op een klapstoel. De rest van het volk zat op de tribune van het Giant Stadium in New Jersey en was druk bezig met het op en neer lopen naar de hotdog en frisdrankkraampjes.

Het vroegere peace man leek vervangen door het montere ‘recycle!’. Reeds bij binnenkomst liep je als argeloze bezoeker in een fuik van jongens en meisjes met blije hoofden boven kartonnen prullenbakken. Of je nog een plastic flesje had om te recyclen. Vervolgens deelden andere promotieteams wit met groene sjaaltjes uit van een bekend automerk waarop stond dat je je mind moest openen voor een betere wereld. Een polsbandje van een bekend colamerk ‘I recycle’ maakte de bezoeker definitief tot een geoormerkt wezen van de commercie.

Dat sjaaltje werd mijn grote obsessie: die waren namelijk op voordat ik kwam. Als je dan toch onderdeel bent van een commercieel circus dan moet je het ook goed doen. Helaas leek iedereen een sjaaltje te hebben behalve ik. Dat polsbandje van Pepsi maakte niet half zoveel indruk.

Onze plaatsen waren in de schaduw. Dat bleek een goede zet toen we zagen dat de ‘veldmensen’ zich in steeds gevarieerdere rood-tinten kwamen melden bij de hotdogkraam.

Ik denk dat ik de helft van de ‘grote namen’ die kwamen optreden niet kende. Werkelijk nooit van gehoord. Mijn voorbereiding was ook redelijk beperkt: The Police, Melissa Etheridge en KT Tunstall. Dat waren eigenlijk de enige namen die ik had meegekregen. De rest was sowieso een verrassing.

Absolute favoriet werd Jon Bon Jovi. Als een viswijf heb ik de teksten die ik niet kende meegegild alsof ik al jaren grote fan was. It’s my life heb ik verheven tot mijn tijdelijke favoriet. Hele nummer was me werkelijk nog nooit opgevallen. Meer dan de eerste twee regels van het refrein ken ik nog steeds niet. Maar om 52.000 mensen in een stadion gezamenlijk te horen gillen dat ze grote individualisten zijn vond ik top vermaak.

Cheers Jon!