Ontmoeting met Mother Anne

Nieuwsgierig komt ze de hoek omgelopen en ze kijkt me stralend aan. Aangezien zij niet naar de buitenwereld kan gaan is het een traktatie als de buitenwereld af en toe naar haar komt.

Als ik haar een hand wil geven blijkt dat ze maar een halve arm heeft. Foutje bij de verwekking, zegt ze zonder omhaal. Het is de bedoeling dat ik haar volg, begrijp ik als ze zonder verdere instructies naar buiten loopt. Midden op de trap staat ze ineens stil en grijpt mijn arm. "You are really a very beautiful girl". Dat is dan weer het voordeel als er zo weinig van de buitenwereld binnendringt: het lijkt al snel wat.

Ze trekt me mee naar een golfkarretje dat haar vervoermiddel blijkt te zijn. Full-speed scheurt ze de berg op. "Ga je vaak naar de zee", vraagt Mother Anne terwijl ik me vastklamp aan de leuning - volgens mij is het ding opgevoerd. Het blijkt haar grote gemis te zijn. Zeker een half uur vertelt ze over de laatste keer dat ze de zee zag: 25 jaar geleden. "Ik moest iets ophalen en kreeg van moeder overste toestemming om bij mijn broer langs te gaan die in de buurt van het strand woont". Alsof ze het moment ter plekke opnieuw beleeft omschrijft ze het gevoel dat ze had toen ze met haar voeten in de branding stond.

Als een product van deze tijd begin ik natuurlijk meteen ontsnappingspogingen voor haar te verzinnen. De zee is tenslotte hemelsbreed niet zo ver weg. Ze kan misschien wel een uitwisseling doen met een klooster op een eiland. Of ze kan verzinnen dat het niet zo goed gaat met haar broer. Of dat ze iets bij hem op moet halen, als liegen over zijn gezondheid haar te ver gaat. Ze kijkt me bevreemd aan: "Ik hoor hier".

Dat ik dat schijnbaar niet snap zal haar een zorg zijn.

Dus nu is er een pakketje onderweg naar Mother Anne. Met schelpen die ik voor haar heb gezocht aan zee. En zand. Als Mother Anne tenslotte niet naar het strand komt, dan komt het strand wel naar Mother Anne. Ik mag dan niet begrijpen waarom ze daar zit: dat verhaal met Mozes en die berg is wel aangekomen.