Ontmoeting met Suzanne

Ze moet de vrouw zijn geweest die Roald Dahl voor ogen had toen hij Matilda’s lerares Bulstronk bedacht. Suzanne heeft een vierkant voorkomen en een stem die door merg en been gaat. Haar voeten zijn gestoken in stevige bergschoenen en de wollen sokken zijn tot vrijwel de knie opgetrokken. Haar haar is kort en haar gezichtsuitdrukking staat in een voortdurende oorlogsstand.

Zij is de onbetwiste leider van het wandelgroepje waar ik me deze zondag bij aansluit.

Aangezien de bus waar wij mee aankomen te laat is, maak ik meteen kennis met haar donderende stemgeluid. Ze zwaait gevaarlijk met haar prikstokken -waar mensen die dingen toch voor nodig hebben- als we de hoek om komen lopen. "Doorlopen jullie. Het is al warm genoeg en ik baal dat we moesten wachten". Ontsnappen heeft geen zin meer.

Misprijzend bekijkt ze mijn wandeloutfit. Korte oranje broek, paars t-shirt en appelgroene trui. "De clown is ook gearriveerd", zie je haar denken terwijl ze verdwijnt in de in schutkleur gehulde groep andere wandelaars. Alsof ze een regiment soldaten zijn die op verkenningstocht gaan in duister en onbekend gebied.

Ik zie daarna alleen nog maar haar prikstokken boven de groep uittornen en hoor haar het vertrek commando geven.

Aan het einde van de wandeltocht -haar niet al te goeie klimcapaciteiten geven mij de rest van de dag de voorsprong van de snelle groep terwijl zij de achterhoede aanstuurt- biedt ze aan me naar huis te brengen. Ze woont in de buurt. Inmiddels ben ik natuurlijk wel geïntrigeerd door haar en direct na vertrek begint ze al over haar huwelijk: onconventioneel. Eigenlijk doen ze niets meer samen aangezien haar man dik, lui en ongezond is, vat ze 27 jaar huwelijk samen in minder dan een minuut.

In plaats van kinderen voeden ze samen een Pitbull op die zij redde van de dood. Het kostte veel tijd maar het lijkt erop dat hij nu niet meer vals is.

Haar passie is wandelen. Hij heeft geen passies zegt ze. Hij eet alleen maar chips en drinkt bier. Zij niet. Ze eet geen brood, geen melkproducten en geen suiker. Da's slecht. Ook drinkt ze geen alcohol meer na een dreigende verslaving.

Als ik zeg dat ik regelmatig met een scone ontbijt rijdt ze van schrikt tijdens het invoegen bijna de bumper van de auto voor ons eraf. "Horrible food. Very fat". Ik voel me bijna schuldig maar als ik naar ons beider voorkomen kijk dan ben ik zelfs met die verderfelijke scone maar de helft van haar omvang.

Komt ervan als je ouder wordt, zegt ze. Ze is begin vijftig maar in de stellige overtuiging dat het alleen nog maar minder wordt.

Ik ben blij als ik na ruim een uur de deur mag openen en uit haar invloedssfeer kan stappen. Het is uitzonderlijk maar ik heb niets aardigs aan haar kunnen ontdekken. Nou ja misschien alleen die Pitbull dan die ze van de dood heeft gered. Maar dat het dan net weer een Pitbull moet zijn.

Arme Suzanne.