Ontmoeting met USairways steward

De steward en ik waren vanaf het begin af aan geen match. Dat heb je soms bij mensen. Hij was het type Engelse butler; grijs haar, iets te dik, onberispelijke witte blouse met das en uitermate vriendelijk naar jonge goeduitziende mannelijke twintigers.

Voor het eerst in mijn leven had ik de ultieme goede plek in een vliegtuig: op de voorste rij met enorm veel beenruimte. Mijn tas met camera pastte niet in de kleine bagage compartimenten. Maar natuurlijk wel in de enorme ruimte die gereserveerd was voor mijn benen.

Dat vond de steward geen goed idee.

Dat was tegen de regels. En zoals altijd houdt elke vorm van logisch redeneren dan op. Ik mocht daar dus niet zitten. Mijn buurman met zijn enorme laptoptas wel. Die tas mocht zelfs gewoon op de grond staan.

Dat dat oneerlijk was leek alleen ik te zien.

Zo eindigde ik achterin het vliegtuig. Op de laatste stoel. Dertig centimeter van de 'vouw-wc-deur' af. Midden in de lucht die daar uit kwam. Net als dat ik me altijd afvraag waarom mensen in de bioscoop niet twee uur zonder eten kunnen, zo vraag ik mij dat ook af met deze wc in het vliegtuig. Werkelijk iedereen lijkt tijdens de bijna twee uur durende vlucht even te moeten plassen - dat is dan nog mijn geluk.

Elke twee minuten dansen de toiletbezoekers als weerpoppetjes op van die ouderwetse barometers arm in arm een rondje. De een om uit de vouwdeur in het gangpad te belanden. De ander om via de vouwdeur de wc te bereiken. De 30 centimeter die de vliegmaatschappij hiervoor beschikbaar stelde was krap.

Te krap.

En dus drongen hun ellebogen en fors bemeten achterwerken mijn persoonlijke ruimte binnen. De steward grinnikte vanachter zijn drankkarretje in de verte. Hij wist het hele vliegtuig nog op mijn rebelse aanwezigheid te attenderen door te gillen dat mijn laptoptas onder geen beding even in het gangpad mocht staan. Alsof ik werkelijk bezig was met het uitvoeren van een terroristische aanslag.

Terwijl de steward voorin geanimeerd praatte met de jonge goeduitziende twintiger die op mijn beenruimte plek zat, hadden de kinderen aan boord de plek naast mij verheven tot favoriete hangplek. Hun krijsende stemgeluid won het ruimschoots van mijn ipod.

Als stil protest heb ik op het moment dat de piloot vertelde dat de crew moest gaan zitten -in dit geval dus een persoon- mijn tafeltje naar beneden geklapt. Precies op het moment dat de steward keek. HIJ mocht niet meer naar mij toekomen om te vertellen dat dat niet mocht. Hij moest in zijn stoel machteloos toezien hoe ik de regels overtrad.