Ontmoeting met Amy

Volgens mij heette ze Amy. Ze droeg in iedergeval een blauw t-shirt van Sam Brownback. Sam is een conservatief politicus die graag de nieuwe president van de Verenigde Staten wil worden. Ik kwam Amy tegen voor een stemlokaal tijdens de republikeinse strawpoll in Ames, Iowa. Ze stond daar om zieltjes te winnen. Ik om die zieltjes te filmen.

Ze kwam op me afgelopen met een gezicht dat zoveel blijheid uitstraalde dat het bijna eng werd. "Is het geen fijne dag", zei ze. 'Fijn' was niet de omschrijving die ik direct voor ogen had. Om te beginnen was het bloedheet en rook het naar hamburgers op de barbeque. Verder ontmoette ik alleen maar mensen die me vertelden dat ik een geweer moest dragen om me te verdedigen, dat abortus moord was en homoseksualiteit een te genezen ziekte.

Het riep nog niet echt een fijn gevoel bij me op. Maar daar kon natuurlijk verandering in komen. "Fijn?", vroeg ik dus maar. "Er hangt zo'n geweldige energie in de luch", piepte ze met ingehouden enthousiasme. "You can just feel His Presence." Het betrof hier His met een hoofdletter. Dat ging wel even duren.

Amy bestudeert namelijk het werk van God. Jawel. Zij houdt in de gaten waarmee Hij bezig is. "Net als dat jij als journalist de verkiezingen volgt". Het leek mij een wat manke vergelijking. God schrijft bij mijn weten geen transcripties waarin hij zijn nieuwe beleid verdedigt. Maar Amy was geenszins van haar pad te brengen.

Toen ze hoorde dat ik uit Nederland kwam sloeg haar blijheid om in totale euforie. "Het gaat goedkomen met jouw land". Voor zover ik dat al in twijfel trok, was dat dus weer een zorg minder. "Mijn vrienden hebben net gebeden voor jouw volk". Alsof ik behoorde tot een kleine nomadenstam in de Sub-Sahara.
"Hebben ze een effect-meting gedaan", vroeg ik beleeft. Samenzweerderig boog ze zich naar me toe. "Hou de krant maar goed in de gaten. Dan zul je zien dat Hij het overneemt hier op aarde". Misschien heb ik iets te intensief het laatste deel van Harry Potter gelezen maar Amy en ik leefden duidelijk in verschillende werelden.

Ik besloot dat deze onverenigbaar waren. Als de aftocht op het bordes bij Juliana schuifelde ik voorzichtig achteruit richting de trap. Daar heb ik het op een rennen gezet. Weg van Amy en haar soortgenoten. "Fijn met je gesproken te hebben", gilde ze me nog na. "May the lord bless you".