FLOOR

Een mooi slot: Jasmina ontmoet Obama

noreply@blogger.com (Floor Bremer) — Sun, 06 Dec 2009 21:18:00 +0000

She did it! De zaterdag voor mijn vertrek hebben we nog even doorgenomen hoeveel kamers er zijn in het Witte Huis (135), hoeveel badkamers (35) hoeveel deuren (412). Ook lazen we nog nog even Obama-trivia zoals zijn favoriete huisdier vroeger: een aap die Tata heette.

Natuurlijk ging er weer weinig zoals gepland. Jasmina belandde een week in een Washingtons ziekenhuis. Ze mistte het eerste bezoek. En toch staat ze daar. Obama droeg haar roze Hello Kitty tas met infuus.

Ik ben nu 'one hug away' van de president. Want zo namen ze afscheid, deze twee.

Ontmoeting met De Man met het Bord

noreply@blogger.com (Floor Bremer) — Thu, 22 Oct 2009 06:08:00 +0000

De Man met het Bord in zijn handen, was de reden dat er drie agenten buitenstonden voor Columbia University. En een aantal heren die quasi verdekt hun beveiligers-oorplug nog maar eens goed deden, alsof ze wilden laten zien dat ze iets belangrijks waren zonder dat het benoemd mocht worden. Het leek erop alsof ze meer borden verwachtten.

De Man met het Bord was een demonstrant die iets had te vertellen: Geert Wilders is een racist. Waarvan acte, tekende journalist na journalist op. Gisteren in Philadelphia waren er wel vijf borden, en een aantal schreeuwende studenten in de zaal. Hier bleef het bij 1 bord.

Nee, hij ging niet naar binnen om naar Wilders te luisteren, zei de Man met het Bord toen het mijn beurt was voor een diepte interview. Hij kende de inhoud van het betoog wel van internet. Dat hoefde hij niet live aan te horen. Hij was ook joods trouwens, voegde hij eraan toe. Ik liet een stilte vallen. De man keek me aan en zei ook niets meer. “Wilders vindt Israel een baken van licht in een donker gebied”, zei ik dus maar voorzichtig provocerend vooruitlopend op de speech – dit had hij eerder gezegd en zou het deze avond inderdaad herhalen.
Dat kon de man niet schelen. Wilders verkocht haat, niets anders. Daar ging hij niet naar luisteren.

Tot zover het verslag van de demonstratie tegen Geert Wilders in New York. Meer was het niet.
Binnen werden nog snel wat wiskundige grafieken van het bord geveegd. Iemand probeerde op een vrij klunzige manier de Nederlandse vlag aan het bord te hangen.

Omringt door beveiligers begon Wilders aan een verhaal van 40 minuten. Hij kreeg applaus toen hij zei dat hij wel eens de nieuwe premier van Nederland kon worden. Hij noemde de profeet Mohammed een massamoordenaar en een pedofiel waarop iemand ‘Shame’ riep. En toen hij Europa Eurabia noemde, viel de Nederlandse vlag aan een kant naar beneden.

De Man met het Bord heeft het niet zien gebeuren. Die had vanavond zijn recht op vrijheid van meningsuiting benut voordat Geert Wilders dat deed. De Republikeinse studenten organisator straalde tevreden: "We showed our core value in this country: Freedom of speech."

(Hier het verslag van AP, een blogger, en Wilders' speech op 'answering moslim' blog)

Ontmoeting met Daniel en George

noreply@blogger.com (Floor Bremer) — Thu, 08 Oct 2009 22:55:00 +0000

De deurbel ging zo lang en zo hard dat ik dacht dat hij vast was blijven zitten. Ik kreeg niet eens de kans om rustig de trap af te lopen, want als een militaire opdracht werd hij opnieuw ingedrukt. De laatste treden rende ik dus gedwee naar beneden. Je zou het niet op je geweten willen hebben dat iemand hulp nodig heeft terwijl jij in rustige ganzenpas drie trappen afloopt.

In de deuropening stonden Daniel en zijn vrouw George. Onze voordeur bevindt zich in een klein halletje en met hun beider omvang vulden ze die ruimte moeiteloos.

"Is Bernie thuis", vroeg het in zwart gehulde tweetal (Bernie is mijn huisbaas die op de begane grond woont). "Hij doet niet open". Doorgaans is dat volgens mij een teken dat iemand er niet is, of niet wil zijn, maar daar namen Daniel en George geen genoegen mee.

"Ik ken hem al vijftig jaar", zei Daniel terwijl George (anderhalve kop kleiner) heftig knikte. "En we hadden een afspraak met hem de hele dag al en hij kwam niet opdagen", was de pinnige toevoeging van George.

Bernie leek er niet te zijn want hij deed ook niet open toen ik nog even klopte. Dus kreeg ik de vraag of hij dood was.

Dan ga je toch even twijfelen. God, wanneer heb ik hem voor het laatst gezien? Ruikt het niet heel raar in de gang? Deed zijn hond niet heel raar vanmorgen in de tuin? Ik zag het krantenartikel al voor me van iemand die weken dood in zijn huis heeft geleden omdat niemand aandacht aan hem besteedde. Ik voelde me ineens een slecht mens.

Daniel en George waren niet voornemens mij in gepeins te laten wegzakken over een eventueel dode huisbaas. In plaats daarvan vertelden ze dat Bernie een drugsgebruiker is. En dat hij ooit kanker had. En dat zijn vrouw een rotwijf was toen ze nog leefde. En dat Daniel zijn meest dierbare foto’s van zijn kat aan Bernie had gegeven.

Er zat, kortom, weinig lijn in het verhaal. Daarbij was de alcohol walm die uit hen beiden kwam redelijk penetrant.

Toen Daniel aan het zoveelste verhaal zonder kop en staart begon werkte George zich langs haar man naar buiten. “Dit heeft geen zin”, siste ze tegen hem. Omdat hij het daar niet mee eens was ontstond er een echtelijke ruzie op onze stoep. Zo langzamerhand begon ik te begrijpen dat Bernie, als hij al thuis was, waarschijnlijk onder een tafel lag met het licht uit.

Een kwartier later zat George nors op ons trappetje en wankelde Daniel het halletje uit. Hij wees nog even op zijn t-shirt met een kat -hij had er net zo een- en zei dat Bernie hem maar moest bellen.

Hoewel ik beloofde het door te geven, lijkt de kans me uitermate miniem dat dat gaat gebeuren.

Ontmoeting met Dan

noreply@blogger.com (Floor Bremer) — Sat, 22 Aug 2009 17:15:00 +0000

Heel soms ontmoet je nog werkelijk unieke mensen. Zo iemand is Dan Brucker, de woordvoerder van Metro-North. Hij woont in New Jersey, kijkt amper tot geen tv (busy with feeding and injecting my cat), luistert naar klassieke concerten op de radio en vindt Opera de enige echte kunstvorm op het toneel.

Kijken en luisteren naar Dan is een soort opera. Alles is gevat in uitvergrotingen. Zijn grote zwarte hornen bril, zijn stemvolume die alleen op heel hard of heel zacht staat, zijn wijdse armgebaren en zijn manier van verhalen vertellen. When I came in this morning Shit already hit the fan.

Zodra je het kantoor van Dan binnenwandelt sta je op zijn toneel. Of je nou wilt of niet. Terwijl je komt voor iets dulligs als een permit, beland je in een eenacter over waarom Hitler de oorlog in Europa verloor. Of waarom de hedendaagse televisie bullshit is. Als hij denkt dat je aandacht verslapt (je knippert een keer met je ogen) dan buigt hij over het bureau en buldert een herhaling van zijn laatste zin met een geluidsniveau dat gemakkelijk zonder versterking de achterste rijen van de Metropolitan Opera zou hebben gehaald.

Stay where you are, don't leave, mompelt hij met enige regelmaat als hij dingen voor je probeert te regelen. Als je even naar beneden buigt om iets uit je tas te pakken zit hij ineens achter zijn bureau met een grote zak chips in zijn hand. Als een tovenaar die onverwacht een dollarmunt uit zijn mouw haalt. Druk kauwend schieten zijn gedachten door de wereldgeschiedenis, met een constante stemverheffing aan het einde van elke zin.

Hij deelt geheimen en regelt toegangen daartoe. Alleen als je het waard bent natuurlijk. Niet voor iedereen. Ik ben het waard, zo blijkt. Ik krijg de toegang. Na het laatste bedrijf loopt hij met me mee naar de gang. Als ik nog een keer omkijk zie ik hem een paar keer heen en weer lopen, van links naar rechts. Hij brabbelt wat en roept terwijl hij zijn armen in de lucht steekt dat het een crazy day is. Dan zwaait hij nog eens en loopt hoofdschuddend terug zijn kantoor in.

Ik verheug me al op onze volgende ontmoeting.

Ontmoeting met Hamptons

noreply@blogger.com (Floor Bremer) — Fri, 14 Aug 2009 18:12:00 +0000

Op twee uur rijden van New York City liggen De Hamptons. Het is een favoriet toevluchtsoord voor (enigszins tot heel erg) welgestelde inwoners van de stad.

Om in deze Hamptons te komen kun je met de auto gaan of een trein nemen. Ik besloot het laatste te doen. Fiets en laptop zouden meegaan. En de zon zou gaan schijnen. Dus mijn computer zou ik openklappen de komende dagen aan het zwembad. Het leek een waterdicht plan.

Waar het misging is lastig te achterhalen. Misschien was het de avond voor vertrek toen ik er meer dan drie uur over deed om met de metro thuis te komen. Misschien was het de tas die ik daarna nog in moest pakken. Misschien was het de kleine twee uur slaap die ik daardoor overhield.

In iedergeval sliep ik door de wekker.

In een delusional state of mind dacht ik dat ik prima nog op de fiets kon springen om in minder dan een half uur bij het treinstation uit te komen. Dat ging goed tot aan de Brooklyn Bridge. Daar schoot ineens een hardloper voor mijn wielen. Gevolg was dat ik als een soort raket over mijn stuur werd gelanceerd, de houten ondergrond van de brug op. Een inmposante hoeveelheid blauwe plekken rijker, sprong ik meteen weer op de pedalen, na de hardloper gerust gesteld te hebben dat het echt niet aan hem lag. Dat lag het natuurlijk wel, maar hij keek zo zielig.

Uiteraard was ik niet op tijd bij het treinstation. Hoewel, het niet veel scheelde, wegens nieuwe recordtijd op de West Highway. De mevrouw van de informatie was ingelicht over mijn komst (are you the girl that fell of her bike) door de vriendin die wel op tijd was. Ze stuurde me met een trein naar een dorp in de buurt. In dat dorp merkte ik dat op weg naar het oord van de welgestelden, een hoop armoede huist. Samen met hen nam ik de bus voor een dollar vijftig. Fiets mocht gratis mee bungelend op een rek. Die rit duurde ander half uur, da’s nog eens waar voor je geld. Toen ik -na nog twee bussen- uitstapte, regende het.

Dus waar het misging weet ik niet. Maar dat zwembad klopte.

Ontmoeting met Twittertool

noreply@blogger.com (Floor Bremer) — Fri, 07 Aug 2009 23:28:00 +0000

Er gebeurt hier genoeg. Gezondheidsdebat dat uit de klauwen loopt, vliegtuigen en helicopters die tegen elkaar aanvliegen, gevangenen die in opstand komen. In de catagorie lokaal nieuws belandde ik vandaag in een honderden meters lange optocht van Harley Davidson rijders die ineens de Brooklyn Bridge af kwamen scheuren. Ze zwaaiden allemaal vrolijk en keken ondanks bierbuiken en tattoe's heel vriendelijk - weer een stereotype ontkracht. Hun lerenclubjasje was zelfs baby blauw. "There are no strangers, only friends you haven't met", voerden deze Blue Knights als uitgangspunt.

Daarom deze schichtig op en neer rollende Twittertool. Voor alle vluchtige gedachten en gebeurtenissen, die morgen in meerderheid ingeruild worden door nieuwe.

Ontmoeting met thuis

noreply@blogger.com (Floor Bremer) — Sat, 25 Jul 2009 02:59:00 +0000

Vandaag mocht Jasmina naar huis, na een half jaar afgesloten in een ziekenhuiskamer te hebben gelegen.

Aangezien daar moeilijk woorden voor te vinden zijn: kijk HIER het filmpje dat vanavond te zien was op CBS.

UPDATE: Helaas moest Jasmina dezelfde avond weer met koorts naar het ziekenhuis, waar ze nu nog steeds is.

Ontmoeting met SpongeBob

noreply@blogger.com (Floor Bremer) — Mon, 20 Jul 2009 13:53:00 +0000

SpongeBob (een vierkante spons met armen, benen, een kek broekje en een snerpend stemgeluid, die woont in een ananas op de zeebodem in het dorp Bikini Bottom) werd tien jaar dit weekend. Het was een 'historic event', het nieuwe modewoord in de VS. Tegenwoordig zijn hier zoveel 'historic events' dat het net als de term 'breaking news' dringend opzoek is naar een overtreffende trap.

SpongeBob dus. Het zal niemand zijn ontgaan. Of misschien is het iedereen ontgaan - de zon scheen tenslotte-, maar in iedergeval niet onze gang op de kinderafdeling in het ziekenhuis. Iedereen kijkt, zei de zuster. En aangezien wij de gordijnen dicht hadden, konden we ons tijdloos laven aan deze wereld op de zeebodem. Wij beleefden de geschiedenis tijdens de 48 uur special SpongeBob Bash.

Mijn favoriet was Gary, een slak die miauw zei. Jasmina en ik maakten er een studie van om uit te vinden waarom hij dat deed, maar tot op heden tasten we in het duister.

Hoogtepunt van het weekend was de ontvoering van onze held vanaf de zeebodem naar een aquarium. Enigszins gejat van bioscoophit Finding Nemo, maar dat vonden wij niet erg. De gele spons en zijn roze vriend, een zeester, werden gered door, of all people, David Hasselhoff, die met zijn oranje zwembroek en dito kleur plankje ineens door het beeld rende. Niet in tekenfilm, maar echt, met uitgezakte buikspieren en al. Dat verwacht je niet. Leg dat maar eens uit aan een zes jarige. Ik was zelf ook even van slag.

David wist met zijn borstspieren SpongeBob weer terug te schieten naar zijn ananas huis. Dat vond Jasmina vrij normaal. Ik deed een poging dat ook te vinden.

Wat ik niet wist over deze tekenfilm, is dat president Obama fan is. En David Bowie en Johnnie Depp. En dat je zelfs homo zou kunnen worden van het kijken naar deze vrolijke spons. Echt, zelfs een onderwerp bij Keith Olbermann op MSNBC. Ik heb het er niet uitgehaald, en ik heb een flinke studie gedaan dit weekend. Maar diezelfde christelijke groeperingen vinden waarschijnlijk ook dat Bert en Ernie een homostel zijn. En dat homoleraren kinderen in het homoschap kunnen luizen. Maar dat schijnt tegenwoordig zelfs in Nederland een wettelijk gangbare gedachte te zijn in het bijzonder onderwijs.

Ik heb alleen een licht manisch optimistisch figuurtje bekeken, totdat mijn ogen net zo vierkant waren als hij.

Ontmoeting met Los Angeles

noreply@blogger.com (Floor Bremer) — Wed, 08 Jul 2009 04:53:00 +0000

In een pressure cooker door Los Angeles gescheurd. Van de ster van Michael Jackson op Hollywoord Boulevard, naar het huis van zijn ouders. Van de dansschool naar Rodeo Drive waar hij kortgeleden in een speelgoed zaak was geweest (zelfs rijke Beverly Hills kinderen spelen met smurfen en lego). En van het entertainment journaille, naar de paparazzi. Vandaag de apotheose met de memorial, die onmogelijk door iemand gemist kan zijn.

LA is zoals de film. Of de film zoals LA. Ze houden elkaar in stand. Het verschil in rijkdom is schrijnend. Voor de starbucks met rijke perfectelingen, zitten zwervers op de stoep. Tegenover elke stralende ster op de rode loper, staat een leger mensen hoopvol te wachten op de grote doorbraak die misschien nooit zal komen. Het is een microkosmos die de glanzende filmische mythe voedt en koestert.

Nu door de prachtige natuur die LA omringt, opweg naar San Fransisco. De GPS gaat uit, het afwezige richtinggevoel aan. Af en toe een update op twitter. De laptop verdwijnt in de achterbak.

Ontmoeting met overkill

noreply@blogger.com (Floor Bremer) — Tue, 23 Jun 2009 20:45:00 +0000

Amerikanen hebben iets in overvloed waar Nederlanders een gebrek aan hebben: de overtuiging dat alles maakbaar is. Zelfs geluk. Daarom hebben ze een 'self-improvement' industrie waar 11 miljard dollar in omgaat. Boeken, cd's, blogs, seminars en zelfs universitaire faculteiten. De weg naar geluk in zeven overzichtelijke stappen, te koop voor slechts 25 dollar.

Ze zouden hier acuut depressief in drijfzand wegzakken, als ze niet meer het idee zouden hebben dat het geluk om de hoek ligt.

Schouders ophalen en zeggen 'ach zoals het nu is, is het ook best ok' -het realisme van de Nederlandse volksaard- kennen ze niet of nauwelijks.

Hoewel ik doorgaans meer van het Amerikaanse dan het Nederlandse model ben, heb ik de afgelopen dagen een overkill aan positiviteit gekregen in mijn research naar een verhaal hierover. Je komt mensen tegen als Steve Pavlina, die taarten bakt als empowerment therapie: how to make a raw fruit pie. Het maakt cynisch, teveel blijheid. Daarom was ik erg gecharmeerd van de pagina waar ik net op stuitte: Famous Failures. (beroemde mislukkingen) met dit filmpje:

Een paar Famous Failures:

Walt Disney was fired by a newspaper editor because "he lacked imagination and had no good ideas."

Henry Ford failed and went broke five times

Albert Einstein did not speak until he was 4-years-old and did not read until he was 7. His parents thought he was "sub-normal," and one of his teachers described him as "mentally slow, unsociable, and adrift forever in foolish dreams." He was expelled from school

Sigmund Freud was booed from the podium when he first presented his ideas to the scientific community of Europe

Winston Churchill failed sixth grade. He was subsequently defeated in every election for public office

Een ellendig setje mislukkingen bij elkaar inderdaad. Hier nog meer.

Ontmoeting met een achtervolging

noreply@blogger.com (Floor Bremer) — Fri, 12 Jun 2009 20:33:00 +0000

Ik stond vanmorgen met een grote foto op pagina 3 van de Daily News, een New Yorkse krant. Eigenlijk hoorde ik daar niet. Probeerde alleen iemand aan het lachen te maken wat me uitermate slecht afgaat, zie hier. Ik sta op de foto met Jasmina, waar ik eerder over schreef. Gisteren kreeg ze na maanden hopen en wachten eindelijk een beenmergtransplantie die als het meezit haar leven redt.

Het mooie aan de pers in New York is hun volhardendheid in het volgen van dit verhaal. Niet een keer binnenkomen rennen, maar voortdurend met updates blijven komen. Dat er heel veel nieuwe donoren zijn geregistreerd in Jasmina's naam, dat er een bijna perfecte donor is gevonden, dat er fundraisers zijn. En uiteindelijk natuurlijk de dag van de transplantatie gisteren. Er was zoveel pers dat haar moeder Thea buiten het ziekenhuis een kleine persconferentie stond te geven. Binnen was de beveiliging in opperste staat van paraatheid, zodat er niemand zomaar naar haar kamer ging.

Daar kwam ik achter toen ik de donuts ging halen. Als iemand een week niet heeft gegeten en ineens een donut wil, dan ren je. Maar joggend langs de bewaking is een 'no go', zo bleek. De bewaker rende gillend achter mij aan de roltrap op, en daarachter kwam een tweede bewaker. Ik zwaaide met mijn doosje donuts, dat leek gisteren het belang van een politieopsluiting waard. Boven aangekomen sprintte ik de lift in. Als een foute Louis de Funes film keek ik de bewakers in de ogen toen de deuren sloten. Jammer genoeg bleek het de express lift, die niet stopt op de negende verdieping maar pas op de twintigste. Dus ik moest terug. Toen de deuren zich opende keek ik recht in het gezicht van de bewakers die rustig waren blijven wachten. Ze wisten dat ik fout zat, in mijn escape-lift. "Donuts voor het kleine meisje", zei ik als peace-offer.

Just checking, zeiden ze, alsof we niet net achter elkaar aan hadden gerend. Gelukkig staat het bewijs vandaag in de Daily News.

Ontmoeting met een Spyker uit 1907

noreply@blogger.com (Floor Bremer) — Thu, 11 Jun 2009 05:26:00 +0000

Het is iets voor zeven uur in de ochtend als ik Stijnus Schotte ontmoet. Het is een vreemd beeld, zo in de uitgestorven straat aan de oostkant van Manhattan. Voor hem staat namelijk een oude Spyker te pruttelen uit 1907. Met glimmende goudkleurige koplampen, houten spaken (door mij ten onrechte velgen genoemd, maar gezien het vroege tijdstip vind ik dat een begrijpelijke verspreking en een dappere poging tot het uitwisselen van autowetenswaardigheden) en een vrolijk rood, wit blauw verfje (door mij wederom ten onrechte de Nederlandse vlag genoemd, het was namelijk de Franse want de auto werd gemaakt om van Peking naar Parijs te rijden aan het begin van de vorige eeuw, maar gezien de Nederlandse makelij van dit mechanisch wonder vind ik ook deze verspreking geoorloofd).

Ik mag op de leren voorbank meerijden. Achterin zit neef Jan Bier die de functie van knipperlicht op zich neemt. Op de brede avenues wappert hij met zijn armen om aan te geven dat we per direct vier banen naar links opschuiven. Ondertussen knik ik vriendelijk naar de verbaasde hoofden van taxichauffeurs. Het is een bijna adellijk knikje naar beneden want als Spyker 1907 zit je hoog op de weg en kijk je op de daken van het voorbij rijdende verkeer.

In zo’n oldtimer Spyker toer je. Dat betekent rustig rijden, zwaaien naar voorbijgangers die soms met open mond stil blijven staan en een ochtendgroet roepen naar hen die breedlachend en gillend blijk geven van de afwezigheid van een ochtendhumeur.

Aangekomen op de plek van bestemming begint het te stortregenen. Stijnus wordt er geen seconde door uit het veld geslagen. Terwijl het uitzwaaicomité onder het afdak van een chique appartementen complex gaat schuilen, zet hij het dakje op. Zijn regenoutfit ligt op de achterbank: waxjas, bruine leren pet met klep en een pilotenbril tegen de wind. Ondertussen proberen de deurmannen van het appartementencomplex – gekleed in pak met vlinderdas, grote pet en witte handschoenen – een veilige uittocht voor hun bewoners te garanderen. Daarin zijn ze niet al te vriendelijk tegen de schuilende groep mensen die hun deuren blokkeren, waaronder ik. In de stromende regen houden ze met hun witte handen taxi’s aan, voor mannen in dure pakken met aktetassen. Zodra er een stopt wandelen deze heren naar buiten om erin te stappen. Ik begrijp het chagrijn van de deurmannen goed. Dit gedrag lijkt meer te passen bij het bouwjaar van de auto.

Om precies 9:00 vertrekken Stijnus en Jan op hun toch door Amerika. Over een maand komen ze aan in San Fransico. De laatste dag zal ik met ze meerijden. Het moet raar lopen wil dan de zon dan niet schijnen.

Ontmoeting met De Hype

noreply@blogger.com (Floor Bremer) — Wed, 03 Jun 2009 22:08:00 +0000

Zo'n beetje alles wat vandaag op de planning stond heb ik niet gedaan. Ik werd namelijk verblind door een hype. Nooit te beroerd om daaraan mee te doen, fietste ik vanmorgen na een afspraak naar de boekhandel. 'Renegade' heet de hype. HET boek over de verkiezingscampagne van Obama. Lees hier en hier wat van de lyrische voorbeschouwingen van de afgelopen dagen. Tel daarbij op de drie mensen die me dit weekend vertelden dat ik het MOEST lezen, en ik had Renegade. The making of a president luidt en duidelijk op de radar.

Uitverkocht, zei de mevrouw in de boekhandel (Barnes en Nobles op Union Square, geen wegtrap winkeltje maar vijf verdiepingen boek). "Maar dat was te verwachten", zei ze er achteraan, bijna om me in te wrijven dat je geacht wordt niet een dag achter een hype aan te lopen. Een dag! De drie andere vestigingen die ze belde zeiden ook dat het onmiddellijk was uitverkocht. Leek het laatste deel van Harry Potter wel.

Uiteindelijk vond ze nog een exemplaar aan de upper-west side. Da's ongeveer het andere einde van Manhattan. Het zou maar twee uur voor me vastgehouden worden. Schaarste maakt gewild, zeg maar gerust totaal blind. Dus ik sprong op de fiets en ben in vliegende vaart over 6 avenue in de stromende regen naar de 72e straat gereden. Druipend kwam ik daar aan. De mevrouw die daar achter de toonbank stond haalde hem als een museumrelikwie te voorschijn. "Je hebt de laatste uit onze winkel", zei ze plechtig. "Volgens mij zijn ze nu overal in New York uitverkocht."

Dat voelde goed. De rest van de dag -waar toch al niet veel meer van over was- heb ik daarom gelezen. Als een ode aan de hype.

Ontmoeting met live-tv

noreply@blogger.com (Floor Bremer) — Fri, 29 May 2009 14:01:00 +0000

"Je haar waait alle kanten op", zei de cameraman.
Ja me dunkt, het stormt hier op het dak.
"Dat kan niet", concludeerde hij.
Dat nam ik onmiddellijk aan.
"Trek het strak naar achteren".
Braaf deed ik wat hij vroeg. Ik zag eruit of ik net een facelift had gehad. Het haar waaide nog steeds alle kanten op.

"Je microfoon blijft niet aan je t-shirt hangen", zei de camerman toen.
Oh....
"Dit ziet er niet uit zo".
Ik kreeg niet bepaalt een beter zelfbeeld op het televisie dak bij televisiezender CBS met uitzicht over New York.
"Ik ga het vasttapen op je huid"
Oh...ok.

"Je t-shirt waait alle kanten op door de wind", zei hij terwijl hij een paar strips tape onder mijn sleutelbeen plakte.
"Stop het in je broek, dat ziet de kijker niet".
Oh...ok.
"Heb je make-up?", vroeg hij terwijl hij in de camera keek. "Je bent bleek."
Ik had geen make-up. Alleen een mascara-roller. Overigens zou het de situatie hoogst waarschijnlijk niet verbeteren als ik onvoorbereid iets met make-up ging doen. Sommige dingen hoef je niet uit te proberen om te weten dat het mis gaat.

"Dit is het beste wat we kunnen doen", zei de cameraman tenslotte.
Het klonk niet echt hoopvol. Op zo'n moment kun je niet heel veel meer doen dan in de camera kijken en beginnen met praten.

En vooral naief blijven denken dat inhoud boven vorm gaat.

Ontmoeting met 'the hood'

noreply@blogger.com (Floor Bremer) — Wed, 27 May 2009 02:24:00 +0000

Als motorrijders met zwart leren vestjes zich in Brooklyn verzamelen, dan doen ze dat op straat. Om precies te zijn tussen mijn werkplek en de enige deli die dit weekend in die omgeving open was. Als uitje tussen het schrijven van een artikel door, mocht ik daar van mezelf om de pak 'em beet vier uur heen. Overdag kwam ik op die reisjes voornamelijk zwervers tegen of grote auto's die de muziek zo hard hadden staan dat je de trilling van het geluid voelde.

Maar toen de schemering in trad waren er ineens de motorrijders. Ze stonden op straat. Langs een vrijwel uitgestorven weg, voor een serie winkels die allemaal grote ijzeren rolluiken hadden neergelaten. Behalve de kleine deli dus, die gewoon open was. Daardoor leek het of daar binnen iets belangrijks gebeurde. Waarom zou zo'n groep mannen zich anders verzamelen voor die enige lichtbron in de buurt.

Binnen stond de televisie op vol volume aan. Er was een baseball-wedstrijd aan de gang. Aan de bar hing de enige gast, die kauwde op bloemzaadjes waarna hij de overblijfselen uitspuugde. Of ik een fijn memorial-day weekend had, vroeg hij. It's alright, zei ik. Just working. You? It's alright, zei hij ook. Als avondeten kocht ik een pak mariakaakjes. Veel meer was er niet te krijgen. Het leek me dat zelfs als de verkoopdatum verstreken zou zijn, een vrij waarschijnlijk scenario, mariakaakjes geen kwaad konden. "They are good", zei de eigenaar die achter de toonbank kwam aangesjokt, alsof hij mij wilde overtuigen dat ik de juiste keus had gemaakt uit zijn grote assortiment.

Buiten stonden de motorrijders nog steeds te staan. Hun voertuigen waren keurig op een rij geparkeerd en het leek er niet op dat ze haast hadden om weg te gaan. Als een haag weken ze uiteen toen ik met mijn pak mariakaakjes voorbij liep. Inmiddels hadden de twee zwervers zich ook bij de groep gevoegd. Vier uur later, op een nieuwe missie naar de deli, begroetten ze me als een oude bekende. "Look, the cookie-lady is back. Hi cookie-lady." Het voelde alsof ik door de buurt was opgenomen.

Ontmoeting met het State Department

noreply@blogger.com (Floor Bremer) — Wed, 20 May 2009 22:30:00 +0000

Ooit geprobeerd de juiste persoon op het Amerikaanse State Department te pakken te krijgen? Tell me the secret.

Ik heb er geen geduld voor. De Amerikanen hebben meesterlijk geoliede voorlichtingsmachines. Het is prioriteit nummer 1. Goeie vitrages voor de ramen. Als je een silhouet dreigt te zien doen ze het licht uit. Fair enough, keep it going. Toch vind ik dat ik na twee weken bellen ook wel een beetje credit verdien. De aanhouder.........etc. Ik ken de receptioniste, Maria, die ik dagelijks begroet met hi I am trying it again today. Ik ken het antwoord apparaat van Barbara uit mijn hoofd, omdat Maria me daar altijd mee doorverbindt. Zelfs als ik zeg dat ze dat niet meer moet doen.

Ik ken de persafdeling die met een office-achtige traagheid mijn mailtjes niet tot nauwelijks beantwoordt. Ik ken kortom dat halve State Department. Maar denk maar niet dat je ergens een vraag mag neerleggen na twee weken. Elke dag stuiter ik wat op en neer in de kussens en wordt dan weer uitgespuugt. Probeer het morgen nog eens.

Twee weken.

Als het nou iets groots, meeslepends en watergate-achtigs betrof, dan zou ik engelengeduld aan de dag kunnen leggen. Met behulp van wat drogeringsmiddelen. Maar mijn onderwerp is dat niet. Verre van. Daarbij denkt driekwart van mijn nieuwe vrienden op het State Department ongetwijfeld dat Nederland in Amsterdam ligt wat weer de hoofdstad is van Denemarken, dus ik maak me geen illusies dat er een siddering door de persruimte trekt na mijn telefoontjes.

Het is frustratie ik weet het. Maar ik vind dat dat mag. Na twee weken.

Ontmoeting met poging tot rijm

noreply@blogger.com (Floor Bremer) — Tue, 19 May 2009 13:24:00 +0000

Ik keek vorig jaar toe hoe de mogelijke Republikeinse presidentskandidaat Mike Huckabee een naar hem vernoemde hamburger verorberde. Hij nam maar 1 hap. Mike schreef namelijk ook ooit een populair dieetboek. En hij was predikant. En hij speelt gitaar. Dat zag ik hem doen in Iowa.

Sinds gisteren is hij ook dichter. Hij dichtte over Nancy Pelosi, de Democratische voorzitter van het Huis van Afgevaardigden. Zij verklaarde vorige week dat de CIA haar had misleid met het achterhouden van het woord 'waterboarden' toen ze werd ingelicht over de verhoormethoden van gevangenen. Als ze dat had geweten dan..........we zullen het nooit weten want zij wist het niet.

Nancy weet wel dat ze niet zo populair is nu.
Dat weet Mike ook en dus hij schreef een gedicht. De zeer verkorte versie:

Here's a story about a lady named Nancy
A ruthless politician, but dressed very fancy
Very ambitious, she got herself elected Speaker
But as for keeping secrets, she proved quite a "leaker."

If forced to believe whether the CIA and her colleagues in Congress are lying;Or it's Speaker Pelosi whose credibility and career is dying.I believe in the integrity of the men and women who sacrifice to keep us safe;Not the woman who has been caught flat-footed, lying to our face.

I say it here and I say it rather clear-
It's time for Nancy Pelosi to resign and get out of here.

Juist. Ik denk dat oud-gouverneur Mike deze ingeslagen weg als Poet of the Homelands maar moet laten varen.

Ontmoeting met Suze Orman bij de Today Show

noreply@blogger.com (Floor Bremer) — Thu, 14 May 2009 02:26:00 +0000

Ze zagen er een beetje sullig uit, met hun grote visitors passen om de nek. De gasten van de NBC-salesmanager liepen door de gang naar de studio van de Today-show. Die was in volle gang om acht uur 's morgens. Toen ze de in het paars gehulde Suze Orman in het vizier kregen werden het een soort roofdieren die zich op hun prooi stortten. Presentatoren Meridith Viera en Al Roker -toch ook grote namen- waren slechts nog figuranten op het toneel in het smalle verbindingshalletje naar alle studio's en de buitenlocatie. Suze was de te kloppen ster.

Mijn rol in dat gangetje was eigenlijk zo onzichtbaar mogelijk zijn. Maar daar was het te klein voor. Dus ik kletste met Al Roker over het weer -wat moet je anders met een weerman- en zei tegen Meridith dat ik het knap vond dat ze met zulke hakken zo hard kon rennen - achteraf bedacht ik hele andere dingen die ik had willen zeggen, iets met meer substantie, maar dat zei ik dus niet.

Gelukkig had ik Suze -zie hier haar lijst van verdiensten, soort Oprah van het geld- al uitgebreid gesproken. Anders was mijn verhaal over haar wel heel vreemd geworden. De crew en presentatoren van de Today-show denken dat ik schrijf voor iets dat groter is dan Times, Newsweek en de New Yorker gecombineerd. Zo werd ik althans door de enthousiaste vriendin van Suze geintroduceerd. Ik trok er een bijpassend hoofd bij. 'HPtheTime', verhaspelde ik met stalen gezicht. Het klonkt best goed.

Ik ga nu elke morgen trouw naar de Today Show kijken, heb ik me voorgenomen. Uit bewondering. Omdat het met zoveel enthousiasme en vakmanschap wordt gemaakt. En omdat ik iedereen zo sympathiek vond in dat maffe gangetje. Na drie jaar onthouding word ik vanaf morgen kijker zes miljoen en een.

Ontmoeting met Ziplockbags

noreply@blogger.com (Floor Bremer) — Sat, 09 May 2009 22:42:00 +0000

Kim Longinotto, een documentairemaker met jaloersmakend observatievermogen en geduld, heeft een retrospectief van haar films in het MoMa. Ze gaf ook een Masterclass en daar was ik bij.

De essentie van de workshop was deels dat je jezelf onzichtbaar moet kunnen maken als dat nodig is. De zaal met Longinotto-wannabees noteerde het keurig in hun zwarte Moleskine inspiratieboekjes.

So far so good.

Totdat mijn buurvrouw het op haar heupen kreeg. Ze begon kreten te slaken. wow...ok....really....amazing....ah....right....great....oh my god.....En dat ongeveer elke keer als de zachtsprekende Longinotto even ademhaalde. Mijn buurvrouw -jaar of 55, pluizig haar, gezondheidsschoenen, heuptasje om de buik en een broek waarvan de broekband tot ver boven haar eerste ribben kwam- was alles behalve onzichtbaar. Ik kon haar dodelijke blikken toewerpen wat ik wilde, maar ze had duidelijk bedacht dat zij het alleenrecht had op een lijntje met onze 'master'. Want ze vuurde ook als een ongeleid projectiel vragen af over technische onderwerpen die nou niet direct een enorme relevantie hadden voor de rest van de zaal.

Maar toen kwam het: ze haalde een ziplockzakje uit haar tas. Zo'n doorzichtig ding dat je luchtdicht kunt maken. Er kwam een half afgeloven appel uit, een vergeeld exemplaar, die ze tevreden verder naar binnen begon te werken. Zonder de gene van het geluid dat dat produceert. Mijn makke misschien, maar ik kan niet tegen appeletende mensen. En al helemaal niet als ze dat met hun mond open doen naast mijn oor. Onzichtbaar, onzichtbaar probeerde ik telepathisch naar haar te seinen. Het had geen effect.

De beer was los, want ineens bleken meerdere masterclass genoten over zo'n ziplockzakje te beschikken. Met de meest waanzinnige dingen daarin: bananen, manderijnpartjes, rozijnen, noten. Het leek wel een sektarische afspraak van een groep mensen die nooit bij de dierentuin waren aangekomen op voedertijd. Mijn achterbuurvrouw had er pelpinda's inzitten. Van die dingen die je moet openbreken. Onzichtbaar, onzichtbaar seinde ik weer naar achteren. Als reactie kraakte en smakte ze nog wat harder.

Het was een documentaire op zich, deze etende mensen. Bert Haanstra had er vast iets moois van gemaakt.

Ontmoeting met de Holland Dames

noreply@blogger.com (Floor Bremer) — Fri, 08 May 2009 13:14:00 +0000

Het moet vast een traumatische gebeurtenis voor je zijn geweest, zei Mary diep meelevend. Nou, zeiden de vijf andere dames in kleurrijke mantelpakken in koor. Ja, zei ik dus maar, om ze niet teleur te stellen. Tegen zoveel invoelende gezichten tegelijk is niemand bestand.

Ik was op de jaarvergadering van de Society of Daughters of Holland Dames, een groep vrouwen die Nederlandse voorouders hebben. Hoe verder je terug gaat in lijn, hoe belangrijker je bent binnen de club. Ze verzamelden zich in een ruimte met schilderijen van Hollandse meesters om zich ‘verbonden te voelen met het vaderland’. Hoewel het strikt genomen mijn vaderland is, leefde bij hen het bijbehorende gevoel.

De 'aanslag' op de koningin had ze diep geraakt vandaar hun medeleven met mij. Dat moet verschrikkelijk zijn geweest voor the members of the house of Orange, zei een dame in roze – van schoen tot haarclip. 'Nog erger voor de nabestaanden en gewonden', bracht ik voorzichtig enig realisme in de discussie. 'Ja voor die ook', mompelde de dame, afgeleid door de oranje tulpen die op een schaaltje binnen werden gebracht. 'Voor de nieuwe leden', zei ze achter haar hand, alsof ik werd ingelicht over een staatsgeheim.

Hoogtepunt van de vergadering – ik heb Hollandse meesters nog nooit aan zo’n gedetailleerd onderzoek onderworpen – was de onthulling van de sjaal. Speciaal voor de 400 jaar New York-Nederland herdenking. Maanden was er samen met een kunstenares aan gewerkt. Met Tulpen en het logo van de society. Voor 125 dollar kon ik hem kopen, dat was te geef voor alle tijd ze erin hadden zitten. Eigenlijk was het gewoon design, als je het goed en wel bekeek.

Voor de tweede keer deze middag gaf ik een sociaal wenselijk antwoord. Soort van liegen eigenlijk. Ik zei dat ik erover na zou denken en dat ik hem mooi vond. Daar waren ze heel blij mee. Zo blij dat ze me vroegen of ik misschien bijzonder lid wilde worden. Er zit een grens aan het geven van sociaal wenselijke antwoorden, besloot ik. Nee dus. Daar begrepen ze niets van.

(Mogelijke) ontmoeting met tweenbots

noreply@blogger.com (Floor Bremer) — Tue, 28 Apr 2009 14:28:00 +0000

Al een week loop ik met gebogen hoofd over straat. Ik ben in aanraking gekomen met mijn Superman/moeder Theresa kant: de wereld heeft mijn hulp nodig. En die wereld bestaat simpelweg uit de Tweenbot - zie foto. Dit blije robotje, gemaakt van karton, kan alleen automatisch vooruitrijden op zijn wieltjes. Uit zijn rug steekt een vlag met zijn bestemming. Daar moet hij heen.

Maar de grote stad is vol gevaren. Dus stort de Tweenbot regelmatig van de stoep, valt voorover op zijn kartonnen buikje of rijdt met zelfmoordachtige precisie tegen muren op. Op zo'n moment heeft hij menselijke hulp nodig om toch bij zijn einddoel uit te komen.

De Tweenbot is bedacht door kunstenaar Kacie Kinzer. Ze wilde kijken of mensen in de stad nog oog hebben voor hun omgeving. Of dat ze alleen maar bezig zijn zichzelf van A naar B te verplaatsen. Ze had geen hoge verwachtingen toen ze ze haar eerste Tweenbot eenzaam op de stoep zette om zelf met een verborgen camera een eindje verderop te gaan staan. Ze vreesde dat hij geen lang leven zou hebben op de drukke New Yorkse stoep. Maar tot haar verbazing was er altijd wel iemand die de robot hielp in penibele situaties. Haar kunstwerk werd onderdeel van de stad. Alle missies die ze met Tweenbot ondernam eindigden succesvol: hij kwam altijd op zijn eindbestemming aan.

Mensen begonnen zelfs beschermend mee te denken. Een man draaide Tweenbot om toen hij dreigde bij een drukke weg uit te komen. "Niet die kant op", zei hij hardop tegen het lachende kartonnen gezicht. "Dat is een gevaarlijke weg."

New York heeft haar vooroordeel van individualistische stad goed ontkracht met dit experiment. Ik vraag me af of Tweenbot Amsterdam zou overleven.

Ontmoeting met Joel Osteen

noreply@blogger.com (Floor Bremer) — Sun, 26 Apr 2009 12:47:00 +0000

Predikant Joel Osteen lacht altijd - zie foto. Alsof er touwtjes aan zijn mondhoeken zitten die ze omhoog trekken. Een clown zonder schmink. Want Joel heeft geen verf op zijn gezicht nodig. Hooguit maakt hij wat enthousiast gebruik van bleekstrips op zijn tanden.

De eerste keer dat ik hem zag was drie jaar geleden, op een tv in een hotelkamer die per ongeluk aanstond. Joel zei dat ik elke morgen vrolijk op moest staan, want dan zou de rest van mijn dag ook goed gaan. Sindsdien probeer ik dat, met zeer wisselend succes.

Het is de kern van de boodschap van Joel: positief in het leven staan. Bij elke tegenslag denken dat God daarna iets goeds voor je in petto heeft. En Joel kan het weten, want God geeft hem de woorden die hij elke zondag uitspreekt tegenover 40.000 mensen in zijn kerk in Texas, de grootste kerk van Amerika.

God gaf hem iets minder wijze woorden toen hij laatst met zijn vrouw Victoria bij Larry King zat. Kijk hier. Uit dat interview bleek dat Joel geen godgegeven intelligentie heeft. Meerder malen herhaalde hij 'I don't think I understand you Larry', gevolgd door een devote glimlach. Het betrof hier vooral antwoorden op vragen over het homohuwelijk, abortus en stamcelonderzoek. Zelf Larry werd er een beetje kriegel van. Dan moet je het wel heel bont maken.

Gisteren ontmoette ik Joel. Hij sprak voor 50.000 mensen in het nieuwe Yankee Stadium. Op de anzichtkaarten die iedereen bij binnenkomst kreeg, staat hij afgebeeld als de nieuwe messias himself. Groot, impossant en met een opgeheven arm. In het echt ben ik groter dan Joel. En zo groot ben ik niet. Zijn witte tanden kwamen bij mij op kinhoogte. Joel vertelde me opnieuw dat ik elke morgen positief op moet staan. Daarna vertelde hij het nog een keer vanaf second base op het honkbalveld. We zongen met z'n vijftigduizenden God is great.

Joel verdient er goed aan. Dat zijn vrouw hooghartig ruzie kreeg in de business class van een vliegtuig toen de stewardess niet meteen een geknoeid drankje op haar stoel opruimde, doet hij af als een incident. Dat de hele familie per direct het vliegtuig moest verlaten lag niet aan hen. Dat Victoria voor de rechtbank moest verschijnen was een misverstand.

Ondanks alles heb ik een zwak voor Joel. Hij moest heel hard huilen aan het einde. Omdat hij zoveel liefde voelde van ons. Het balanceerde op de grens van genant. Maar ik ben vanmorgen weer positief opgestaan. Dus je zal mij niet horen zeggen dat het oersaai was met Joel.

Ontmoeting met mijn nieuwe werkplek

noreply@blogger.com (Floor Bremer) — Sat, 25 Apr 2009 14:04:00 +0000

Ik was verdwaald in een industrieterrein-achtige omgeving. Sommigen noemen het de nieuwe creatieve hoek van Brooklyn. Ik vond het vooral een zooitje. Ik was op zoek naar mijn mogelijk nieuwe werkplek. Eigenlijk wilde ik in de Writers Space zitten. Maar die zat vol. Elke dag wachten meer dan 160 mensen daar op een tafeltje om aan hun best-seller of filmscript te schrijven. Aspiring writers worden ze genoemd. Want als ze hun doorbraak al hadden gehad zouden ze niet meer in de Writers Space zitten, maar een eigen studio huren.

Nou voel ik me niet direct een aspiring writer, maar ik ken wel hun valkuilen: kranten lezen, huis opruimen, rondje hardlopen. Kortom alles wat een mens doet als een deadline nadert. Het leek me dat ik in het bijzijn van anderen gedwongen zou worden dat allemaal niet te doen.

Mijn nieuwe werkplek was een afsplitsing van de Writers Space genaamd Room 58. Het heeft iets geheimzinnigs, iets James Bond achtigs. Ik werd niet teleurgesteld.

Door de grote deur van een van de oud industriele gebouwen kwam ik terecht in een Art-gallery. Daarboven zat een kunstenaars ruimte waar allemaal mensen zaten te schilderen en te tekenen. De stilte in de ruimte was die van een creatief proces. Op mijn tenen liep ik er doorheen.

Room 58 lag helemaal achterin de hoek. Het had iets weg van een geheime dependance van de CIA, jaren zeventig stijl. Daar stond Scott met wie ik had afgesproken. Geloof het of niet maar hij droeg een gleufhoed. Toen ik dat zag wist ik meteen dat dit mijn nieuwe werkplek zou worden.

Vanaf volgende week omring ik mij met toneelschrijvers, best-seller auteurs to be en interessante journalisten. Genoeg afleiding dus.

Ontmoeting met Macy's

noreply@blogger.com (Floor Bremer) — Mon, 13 Apr 2009 02:37:00 +0000

Ik belandde vandaag in de Macy's, dat is met stip de ergste winkel in New York. De eerste keer dat ik er binnenliep, ben ik na vijf minuten tollend en misselijk van de parfums weer naar buiten gekropen. Het ontgaat me werkelijk wat mensen daar zoeken. Daarbij is het zo groot dat je een halve dag bezig kunt zijn om -ik noem maar een zijstraat- de schoenenafdeling te vinden. Naast het feit dat ik sowieso geen fan ben van winkelen, is dit de overtreffende trap van absurd.

Ik moest in opdracht iets kopen. Dus alsof ik onderwater het 50-meter bad ging bedwingen, hield ik mijn adem in toen ik door de draaideur liep. Daar kwam ik tot mijn verbazing terecht in een rondleiding. Een mevrouw met een laserpen scheen op allerlei bloemstukken boven de kraampjes van de parfumafdeling. Het zag er potsierlijk uit. De dames en heren van Chanel, Estee Lauder en Lancome waren gevangen in bloemen. Het bleek de jaarlijkse 'flowershow', waar Macy's beroemd om schijnt te zijn. Soicijns las mevrouw laserpen haar blocnootje voor aan een groep van zo'n 25 belangstellenden. Ze waren als mieren die even pauze namen terwijl de rest om hen heen doorjakkerde.

Niemand verstond wat ze zei. Iets over exotische planten uit Brazilie. Maar het kan net zo goed een ander land zijn geweest. De akoestiek van de verkooppraatjes belemmerde ieders gehoor. Een van de groepsleden die zijn aandacht even liet verslappen en opzij keek werd meteen getackeld door een dame met een parfum kaartje. Wilde hij even ruiken?

Het beste aan Macy's is het moment dat je er weer uit mag. Fijn de zon in. Om te zoeken naar paaseieren in een community-garden in de East-Village. Daar waar je de bloemen gewoon kunt ruiken.

Ontmoeting met Witte Huis 2.0

noreply@blogger.com (Floor Bremer) — Sat, 11 Apr 2009 23:21:00 +0000

Het Witte Huis is van alle Amerikanen, hoorde ik Michelle Obama onlangs zeggen. Het enige verschil is dat zij erin woont en de rest buiten de hekken staat. Zoals Dwain. Nou ja staat, hij hangt aan het hek. Hij heeft het duidelijk gehad. Het is dan ook -voor iemand van de gamegeneratie- een saai beeld. Er beweegt niets. We zien zelfs niet het nieuwe klimrek en de net omgespitte moestuin. "Mam, noem eens een ding aan Obama dat je niet leuk vindt", roept hij zeurderig naar zijn moeder die met de overtuiging van een Pullitzer Prize-winnaar foto's staat te maken. "Ik vind alles leuk aan Obama", antwoord ze stralend terwijl ze door de knieen zakt voor een fotografisch nieuwe hoek.

Dwain en zijn moeder staan aan de achterkant. Aan de zijkant rijdt een partycateraar naar binnen. Ook daar staan allemaal mensen te kijken. Daarna komt er ook nog een event-organiser aangereden. Weer mogen de hekken opzij. Het is feest vanavond. Deze belangstellende 'bedevaartgangers' zijn niet uitgenodigd. Maar het lijkt ze niet te storen. Aan deze kant van 'hun' huis gebeurt tenminste wat. "Misschien komen die schattige kinderen ook wel via deze ingang thuis van school", hoopt iemand. Er ontstaat een vrij levendige discussie of Malia en Sasha niet gewoon al thuis zijn. Geen van de aanwezigen kent de schooltijden uit het hoofd. Ha, weer een vrachtwagentje van de partycateraar. Niemand maakt aanstalten om door te lopen. Er gebeurt teveel.

Aan de voorkant van het naar bloesems ruikende Eerste Huis, staan minder stralende gezichten. Er komt een parade pinnig kijkende grijze hoofden voorbij met levensgrote foetussen van acht weken op kartonnen borden geplakt. En babylijkjes. Ook heel groot. De borden schuifelen naar een hoek van het gras. Is this what you want, gilt een grijs hoofd. Niemand kijkt op of om. Ze hebben een trommelaar bij zich en een eveneens grijze man die filmt. We kunnen het vast binnenkort terugvinden op Youtube. Misschien trekken ze daar meer aandacht met hun anti-abortus verhaal.

Een volgende parade grijze hoofden krijgt wel bekijks. Zij hebben een trompetter mee genomen en lopen in processie. Ze dragen allemaal een wit kruis waarop met zwarte letters preditory lending, golden parachutes en unemployment staat. Het zijn de economische uitwassen waar de huidige bewoner van het Witte Huis het druk mee heeft. Ze dragen het theatraal ten grave. Ook zij eindigen hun tocht op een hoek van het grasveld. Ook naar hen kijkt niemand meer op of om als de trompetter met een rood hoofd even een pauze neemt.

Het ziet er sneu uit. In het dynamische Witte Huis 2.0-tijdperk lijkt deze vorm van protest niet meer te passen. Zou Obama ze wel eens bekijken vanachter het raam. Zou hij het ook sneu vinden?

Dwain en zijn moeder hebben inmiddels ook de voortuin bereikt, voor de volgende serie foto's. Terwijl zijn moeder ratelt over hoe belangrijk de nieuwe president is, en dat hij als zwarte jongen ook president kan worden, en dat zijn opa dat nooit had durven dromen, is Dwain met zijn aandacht heel ergens anders. Er loopt ineens een man op het dak. Dwain denkt dat het een scherpschutter is. Want volgens hem ligt er ook ergens een pistool. "Dat wil ik worden, mam", roept hij, de verveling voorbij. "Scherpschutter op het witte huis."